• fishingforspecimen@gmail.com

Monthly Archives:February 2017

Trotten aan de Grensmaas

Door Leon Haenen

Het is  half vijf als Tim Janssen vanuit Dieren vertrekt om samen met mij een dag aan de Grensmaas te vissen. Twee uur sturen met de wetenschap in het achterhoofd  dat het wel eens een hele moeilijke dag zou kunnen gaan worden. Respect! Op dat moment konden we beiden nog niet vermoeden dat we op weg waren naar de succesvolste dag van 2011 tot nu toe.

Vanaf de afgesproken plek aan de Geusselt in Maastricht rijden we gebroederlijk achter elkaar richting de pittoreske Grensmaas. Althans, wat daar nog van over is. Het Grensmaasproject heeft ervoor gezorgd dat niets meer hetzelfde is; de oevers worden flink aangepakt en op veel plekken helemaal afgegraven, maar ook de rivierbedding is al op een aantal plekken veranderd. Men heeft de meeste grindbanken weg gegraven en vooral de rivierbedding geëgaliseerd. Ik ben er niet kapot van, maar probeer met de huidige setting er het beste van te maken.

Als we op de stek arriveren merken we al na vijf minuten dat we aan de verkeerde kant van de Maas staan. We willen niet tegen de wind in staan te vissen omdat we de dobbers vanaf deze kant ver van ons vandaan moeten laten driften. We besluiten helemaal om te lopen naar de overkant van de rivier. Na aankomst zijn we het er unaniem over eens dat we hiermee de juiste beslissing genomen hebben.

Vandaag gaat er ruim vijf liter gekiemde hennep het water in en vier liter maden. We zullen de stek samen goed gaan onderhouden door regelmatig een handje zaad of maden te voeren. We nemen stelling in op een meter of tien stroomopwaarts van een grindheuvel die onder water ligt. Deze kiezelbult zorgt ervoor dat het water hier slechts 30 cm diep is. en de grindbank loopt een meter of vier de Maas in.

We kunnen er dus ook langs vissen. Achter de heuvel staat ongeveer een meter water. De bodem is hier erg strak en zorgt ervoor dat we constant strak tegen de bodem kunnen vissen. Door de grindheuvel wordt de stroming redelijk beïnvloed. Het water wordt hier van de kant af geduwd en zorgt ervoor dat we eigenlijk twee hoofdstromen hebben die we kunnen bevissen. Ik pak de binnenste en Tim de buitenste. 


De eerste bronskleurige brasems dienen zich al snel aan.

Na tien minuten vissen staat Tim al met een kromme hengel. “Brasem,” roept  hij gedecideerd, “100%.” We maken voor de zekerheid een foto. De kop is eraf, het gevoel zit goed. Zo vangt Tim binnen een half uur drie prachtige, oersterke rivierbrasems. Drie vissen binnen een uur, dat geeft de burger moed.

Af en toe springt er een barbeel op onze stek. We hebben sterk het gevoel dat het elk moment kan gaan gebeuren, elk moment kan er een krachtsmeting gaan plaatsvinden tussen een prachtige barbeel en ons materiaal. Dan krijg ik een mooie aanbeet. Gecontroleerd sla ik aan en voel direct veel weerstand. “Dat is er een,” scandeer ik richting Tim. Het is nu negen uur. Ik vang de eerste barbeel van de dag.

Geen hele grote, maar ik ben zo blij als een klein kind. We maken uitgebreid foto’s en zetten de vis terug in het water. Herstellen is niet nodig, Met een forse krachtsuitspatting zwemt de vis terug in de hoofdstroom. Snel wat hennep voeren en weer terug het water in.


De eerste afgepaaide Grensmaasbarbeel dient zich na een dik uur vissen al aan.

We staan naast elkaar te vissen. Ik let goed op de handelingen van Tim. Hij heeft het kunstje goed onder de knie. De fanatiekeling staat geconcentreerd te vissen en maakt goede driften met zijn dobber. Het duurt dan ook niet lang voordat deze inspanningen met de ultieme prijs beloond worden.

Ook Tim haakt zijn barbeel. De missie is geslaagd. Zijn Korum float hengel oogt licht voor de klus, maar niets is minder waar. De barbeel die Tim nu gehaakt heeft vecht voor wat hij waard is. Geweldig! Voorzichtig wordt de vis uitgedrild. Ik ben het landingsnet vergeten. Ik wilde de dril graag voor hem filmen en kom zonder net terug het water in. Het maakt niets uit. Tim dirigeert de barbeel de ondiepe grindbank op en land hem hier met de hand. De blik in zijn ogen zegt meer dan duizend woorden.


De barbelen waren erg geel en licht van kleur.

Snel bakje koffie en dan weer terug het water in. We hebben beide het gevoel dat we op de juiste plek staan te vissen. Dat wordt bevestigd door de springende barbelen op onze stek. Wel frappant overigens dat ze enkel op onze stek springen. We denken dat het veelvuldig voeren van de hennep hier ook een rol in speelt. Voor de zekerheid voeren we geregeld maden en hennep.

Zo gaat er weer een uur voorbij zonder aanbeet. Ik werp mijn montage in direct achter de grindbank en houd de dobber tegen in de stroming. Langzaam maar zeker laat ik deze met de stroming meedrijven, maar houd ondertussen goed contact met de rivierbodem. Dat is toch erg belangrijk bij deze visserij. Een aanbeet uit het boekje volgt. Ik deel een forse tik uit met de hengel en zet de Gamakatsu haak.  

Weer een barbeel. Wat ben ik blij dat er iemand bij me is om mee te genieten van het moment. Deze vis voelt weer wat groter aan. Ik mag genieten van een spectaculaire dril. Ook deze vis is net geen 60 cm. Er heerst euforie op de stek. We weten het zeker, er komen er nog meer uit vandaag.


Weer een hoge vijftiger.

Twintig minuten later is het mijn maat die raak slaat. Tim geeft aan dat het een kleine vis is die zich makkelijk laat binnenvissen. Ik waarschuw hem voor het fenomeen dat de barbeel hier wel eens heel snel stroomopwaarts zwemt en zich dan uiteindelijk bedenkt. 

Tim neemt de waarschuwing serieus en haalt voorzichtig lijn binnen. Lang gaat dit niet, want op een meter of vier van ons vandaan krijgt ‘de kleine vis’ in de gaten dat hij gehaakt is. In een lange run spurt de barbeel stroomafwaarts. We kunnen er heerlijk mee lachen. Ontsnappen is er niet meer bij. De vierde barbeel van de dag gaat samen met zijn vanger op de foto. Gedreven gaan we direct terug het water in.


De tweede van de dag voor Tim, ook dit was weer een erg gele vis.

We zijn nog geen kwartier verder als ik weer met een kromme hengel sta. Ook dit is weer een barbeel. Wat voelt het goed om na al die kwakkelende weken weer eens echt goed te vangen. “We verdienen het ook gewoon,” roep ik tegen Tim. Dit zijn de dagen die al die slechte dagen in een klap weer goed maken. Met liefde voor de vis wordt deze weer terug gezet. 

Ik zou wel even pauze willen houden, al was het maar omdat ik mijn schouder serieus begin te voelen, maar Tim kijkt me aan met een blik die boekdelen spreekt. Terug het water in dus… We vangen mooi om de beurt onze vis, want niet veel later mag Tim de derde van de dag opschrijven, Hij vangt vandaag zijn eerste Grensmaasbarbelen. 

Voor iemand die zo weinig geslapen heeft oogt de Dierenaar akelig fit. De Redbull houdt hem aardig op de been. Weer een half uur later meldt zich de zevende barbeel van de dag, ook deze is voor meneer Janssen. Met een smile van oor tot oor drilt hij de gespierde vis. Een lichtgekleurde vis van net zestig centimeter mag met Tim op de foto. Dan gebeurt er iets heel grappigs. Tim haakt een vis. Weer barbeel. Hij heeft direct het idee dat deze barbeel vals gehaakt is. 


Wat een prachtige visserij !

De barbeel zwemt  rustig stroomopwaarts tot voorbij Tim. Komisch om te zien dat er voor Tim niets in te brengen is. De spierkracht van deze barbeel is enorm. Net als altijd, draait de vis zich na een paar minuten om en trekt een eindsprint richting Roermond. Onhoudbaar. De montage schiet los. Lachend blijven we achter. Dat had nummer 8 kunnen zijn.

Een paar driften later ben ik weer aan de beurt. Ik voel onmiddellijk dat ik hier mijn vis van de dag gehaakt heb. De barbeel blijft heel zwaar in de stroming hangen en ik kan eigenlijk alleen maar de zaak onder spanning houden. Wat is dit kicken! Ik krijg alle hoeken van de stek te zien en moet de vis centimeter voor centimeter binnendraaien. Tussendoor ragt de zware vis elke keer meters lijn van de spoel. Hier zal ik nooit genoeg van krijgen.


Deze barbeel laat ons alle hoeken van de stek zien!


Uiteindelijk mag ik als winnaar uit de strijd komen.

De dril duurt lang. De vis weet van geen ophouden. Tot drie keer toe probeer ik de vis te landen in het net, maar elke keer weet de vis het diepere gedeelte weer te bereiken met een ultieme inspanning zoals alleen barbeel dat kan. Dan geeft zij zich gewonnen en kan ik haar landen. Een prachtexemplaar van 69 cm ligt op de onthaakmat. We wegen haar. Met 2,5 kg een prachtvangst aan een dobberhengel. Mijn dag kon al niet stuk, maar dit is wel de bonusvis voor mij.


2,5 kg spiermassa uit de Grensmaas.

Snel worden een paar boterhammen gegeten en een bakje koffie gedronken. Dan gaan we weer terug het water in. Lang hoeven we niet te wachten, want het is uiteindelijk Tim die de negende barbeel van de dag haakt. Ook dit is weer een geweldige dril. De grootste vis van de dag voor hem wordt door mij geland. Wat een dag, negen stuks… negen stuks in een periode waarin iedereen klaagt over de vangsten. 


De grootste vis van de dag voor Tim, een mooie goudbruine zestiger uit de Maas.

Mijn verklaring is dat op de grensmaas de barbeel na de paai nog een tijd in het relatief ondiepe water vertroeft. Dat is altijd zo geweest. De vissen zijn nu ook erg geel als gevolg van het verblijf op de lichte kiezelbodem. Die nieuwe bodem ligt er nog niet zo lang en is nog niet bedekt met aanslag en algen. Vissen passen zich qua kleur altijd aan, dat is althans mijn indruk. 

We hebben de juiste beslissingen genomen. We zijn er ook echt van overtuigd dat we ze met behulp van de grote hoeveelheid hennep op de stek hebben gekregen. Zeker weten! Na afloop van onze zeer geslaagde dag gaan we samen nog even barbeel spotten in het zeer zwaar stromend water. Hier staat nog geen 30 cm water. Prachtig om de barbelen hier te kunnen zien zwemmen. Er zwemt er zelfs een tegen mijn been aan. 

Met behulp van de polaroid bril is het schouwspel goed te volgen. Dan zie ik een heel donkere vis in de stroming staan die niet wegzwemt als ik nader. Als twee kleine kinderen proberen we de barbeel met de hand te vangen… en raad eens… dat lukt Tim ook nog! Later blijkt dat onze tiende vis van de dag aan een kant blind was… 


Te veel sex is ook niet goed voor een vis…

Na een snelle foto mag deze verzwakte krijger terug het water in… de paai heeft hem geradbraakt…

Op zoek naar Maas Monster!

Door Leon Haenen

Het is nog donker als ik bij mijn broer arriveer. Hij is zelf al druk in de weer met de voorbereidingen aan zijn boot. Zijn nieuwe boot, moet ik eigenlijk zeggen.  

Lambert is sinds kort de trotse bezitter van een Starweld boot. Ik noemde dit ‘schip’ al eens eerder een visserslimousine, daarmee heb ik niets teveel gezegd… Dit is er toch echt wel een. Ongelofelijk hoe professioneel alles is afgewerkt. Natuurlijk een zee van ruimte en een comfort waar je spontaan van gaat watertanden. Het geheel wordt afgemaakt met een brute buitenboordmotor. De technische snufjes maken de boot helemaal af.

:
in een mum van tijd ligt de ‘limousine’ in het water.

Vandaag gaan we op zoek naar meerval. Met wormen. Een techniek die ik nog niet zo goed beheers. Mijn broer natuurlijk wel. Hij is een roofvisser in hart en nieren. Ik heb geluk met een broer met zoveel roofvisknowhow in huis.

Ik vis vandaag met geleend materiaal. Als de hengel in mijn handen wordt gedrukt, waar het vandaag allemaal mee moet gaan gebeuren, dan ervaar ik meteen dat het hier om serieus materiaal gaat. Een heerlijke ABU reel , gemonteerd aan een dito hengel. Een korte stok die net iets langer is dan twee meter.

We gaan vandaag aan de slag met Madcat Teasers. Een soort octopusimitatie in een te vrolijke uitvoering. Zodra je het reggae-achtige kralenspel op een neer beweegt door het water, rammelen de balletjes tegen elkaar en daar worden die meervallen helemaal gek van jonguh………..

Enfin, ik zie het ding voor het eerst in het echt en vraag me af of ik dit zelf gekocht zou hebben in een winkel. Ik krijg echter vertrouwen door de manier waarop Lambert het speeltje aanprijst.


Spele-dingetjes met kralen…….teasers…..

De uit de kluiten gewassen dreg waarmee deze ‘plager’  is uitgerust wordt helemaal behangen met dikke dauwwormen. Tevens een dreg waaraan je een beetje Rijnaak aan kunt laten aanmeren. Een stuk of tien wormen bedekken de haken. Vervolgens ga je als het ware verticalen boven de rivierbodem.

Terwijl je op je dieptemeter je eigen teaser op een neer ziet dansen, geeft dat zelfde stuk elektronica ook aan wanneer er een meerval in aantocht is. En ik kan jullie nu, achteraf, melden dat die dieptemeter meer aantrekkingskracht op mij heeft uitgeoefend dan ik ooit voor mogelijk had kunnen houden.

Je ziet namelijk die monsters vanuit het niets stijgen naar die verleidelijke, trillingen producerende, vrolijk ogende rammelaar. Met andere woorden, die hele dieptemeter wordt als het ware een soort van elektronische glazen bol die de nabije toekomst kan voorspellen. Duuuhhh…….echt! je kunt namelijk al zeggen…daar komt ie…daar komt ie….BAM!


Televisie kijken was nog nooit zo spannend.

Broerlief acht de ochtenduren de beste tijd voor onze visserij. Hij neemt me mee naar een aantal zones waar hij ze in het verleden ook heeft weten te misleiden. Er staat niet teveel stroming en de kleur van het water is redelijk goed te noemen. Naast de verticaalvisserij monteer ik een tweede hengel met een dobbermontage.

Ook daaraan wordt met wormen gevist. Gespannen maken we de eerste drift. Ik heb totaal geen idee wat ik moet verwachten en blijf geconcentreerd naar de dieptemeter kijken. Op verzoek laat ik de wormen ongeveer een meter boven de bodem hangen en beweeg ze zachtjes op en neer.

We zijn nog geen half uur aan het vissen als ik mijn broer uit het niets zie aanslaan. Ik schrik er zelfs van. De aanbeet was snoeihard, maar toch mist hij de vis. Lambert heeft het druk. Naast het bedienen van de fronttroller is hij ook degene die het kwakhout gebruikt. Het geluid uit het Hongaarse stukje handwerk galmt over het water.

Met regelmaat produceert hij de diepe tonen die gegarandeerd een kilometer ver te horen zijn. Ongelofelijk hoe hij dit doet. Een eerste poging van mij om dit na te doen, lijkt nergens op. Het vereist enige oefening om de typische klanken te kunnen produceren. Ik kan me heel goed voorstellen dat meervallen nieuwsgierig worden als ze het geluid horen. Tevens begrijp ik ook dat ze er redelijk snel aan gewend zijn en er niet meer naar om kijken.  Kwakhoutdressuur…….aha…..


Verschillende modellen kwakhoutjes in de boot aanwezig.

Terwijl ik relaxed in mijn zetel aan het verticalen ben, zie ik Lambert vanuit een geknielde houding zitten, loerend naar zijn eigen dieptemeter, in zijn linkerhand de hengel, rechts het kwakhout. “Kijk”, roept Lambert en wijst naar zijn scherm. Ik kan duidelijk zien dat er vanuit het diepe een schim schuin omhoog komt richting het aas: “ BAM!”

Ook de tweede aanbeet is voor hem. Hij slaat hard aan en haakt de vis. Direct ontstaat er een heerlijk gevecht onder de boot. Wat een ongelofelijke power hebben deze vissen. Ik haal snel de dobbermontage binnen en leg ook even mijn verticaalhengel weg. Dit wil ik wel even meemaken.

De St. Croix Muskyhengel die hij voor de meervalvisserij gebruikt staat hoepeltje krom. De vis duikt onder de boot en broerlief kan niet anders dan meebuigen. De hengeltop duikt diep onder water. Wat is dit vet. Langzaam maar zeker wordt er terrein gewonnen. Na een dril van een minuut of tien komt de meerval voor het eerst aan het wateroppervlak. Hij wordt geschat op 120 centimeter. Vlak voordat we de vis kunnen landen, schiet de haak los. Maakt niks uit. Wij rekenen het goed. Dit wil ik ook graag meemaken.


Na de geloste vis worden de haken voorzien van verse wormen.

Tijdens de volgende drift over de zelfde strook water zie ik de dobber uit het niets wegschieten. Voordat ik kan reageren komt deze al weer bovendrijven. Vreemd. Ik neem het besluit om de tweede hengel uit het water te halen zodat ik me volledig kan concentreren op de verticaalstok. Af en toe zien we een vis richting het aas komen, maar er is toch twijfel.

De meervallen komen even nieuwsgierig kijken en haken dan weer af. Lambert krijgt nog een goede aanbeet, maar weet deze niet te verzilveren. Wellicht pakken de vissen enkel de wormen.


Met een duim op de reel blijf ik geconcentreerd vissen terwijl ik met een oog op de monitor kijk.

Terwijl ik geconcentreerd naar het scherm aan het kijken ben, komt mijn moment van de dag. Sterker nog, achteraf kan ik wel roepen dat dit misschien wel het mooiste moment van het afgelopen jaar is. Nadat ook ik een vreemde schim omhoog zie komen, krijg ik een verwoestende aanbeet waardoor de hengel hard op de boot slaat. Whhaaaa, wat is dit?

Ik heb niet eens de tijd gehad om Lambert te zeggen dat ik er een zag stijgen op de monitor. Ik reageer in een reflex en voel direct dat ik iets groots gehaakt heb. Echt heftig gehaakt. Het startsein voor een enorm gevecht  wordt gegeven. Omdat het niet mijn eigen spullen zijn, weet ik aanvankelijk niet hoe hard ik kan drillen.

De vis maakt dat niets uit en vertrekt met een onhoudbare run. Eventjes word ik geassisteerd door Lambert die de slip vaster zet. Ik vraag of hij het zeker weet. Hij knikt resoluut. “Trek maar”, zegt hij met een zelfverzekerde glimlach op zijn gezicht.


De dril van het jaar

Voordat ik er erg in heb, hang ik met mijn volle gewicht in de hengel. Wat een power. Wat een sterk materiaal. Het lijkt er even op dat het deze vis niet uitmaakt. Het is grappig om te zien hoe de boot van richting verandert door de vis.

Ondanks het feit dat de slip van de ABUreel een paar slagen vaster gezet is, weet deze vis toch nog steeds lijn van de reel te snoepen. Dan roept mijn broer vrij droog dat dit een dikke vis is. Er is geen houden aan. Naar mate de vis dichter bij de boot komt, lijkt het af en toe of ik de vis los.

De vis draait waarschijnlijk rond onder water waardoor af en toe de spanning volledig wegvalt. Ik heb echter van meet af aan het vertrouwen dat ik deze vis aan boord ga krijgen. We vissen op vijf meter diepte. Het gevecht onder de boot duurt vrij lang. Ik geniet met volle teugen. Nooit eerder ervoer ik zo’n enorme kracht tijdens de dril. Het is werkelijk met niets te vergelijken wat ik tot op heden heb meegemaakt.


Gewelddadig hard werd er aan de montage getrokken

Elke keer als ik denk dat ik terreinwinst boek, perst de vis er een nieuwe aanval uit. Op enig moment hang ik eenvoudigweg in de hengel. Ik gebruik mijn volle gewicht om kracht te zetten en voer de druk steeds verder op. Temeer omdat het vertrouwen in het materiaal erg groot geworden is tijdens de laatste tien minuten van de dril.

Als ik ineens luchtbellen boven zie komen, is dat blijkbaar een teken dat het eind van het gevecht in zicht is…en dat blijkt ook te kloppen. Als ik de enorme vis voor het eerst aan het wateroppervlak zie komen, wordt ik wel een beetje nerveus. Deze mag dus niet ontsnappen.

Terwijl ik de vis tot vlak bij de boot dirigeer, pakt mijn broer de lijn vast en tikt de vis op zijn kop. In een woeste reactie verdwijnt deze weer onder de boot. Ik kan niet anders dan meebuigen, de hengeltop diep onder water houdend. Tandenknarsend houd ik stand. De vis geeft eindelijk op.

Lambert schuift zijn enorme kolenschoppen in de bek van de vis en trekt deze met een vloeiende beweging binnen boord. Ik zie een vis van dit formaat voor het eerst live. Met respect raak ik de meerval voor het eerst aan en ik betrap me zelf erop dat ik het dier aan het aaien ben.

Als Lambert me de onthaaktang overhandigd, heb ik inmiddels de handschoenen aangetrokken en wordt de dreg uit de bek verwijderd, mooi voorin gehaakt. Ik bekijk de meerval grondig. Ik ben erg onder de indruk van het formaat bek van deze vis. Ik zie hier niet alleen vissen in verdwijnen, maar ook watervogels. Ik ben er zeker van dat hier een beetje meerkoet met een hap naar binnen wordt gewerkt. …als ware het een kipnugget.


hoger durfde ik de meerval niet op te tillen.

Als we even later de boot aan de oever leggen om foto’s te maken, leef ik nog in de euforische gedachte dat ik deze vis wel even zal optillen. Niet dus. Uit angst voor beschadiging durf ik hem ook niet aan zijn bek op te tillen en acht ik een greep onder de zijvinnen ook als eng. Dat wil ik niet. Dan maar voor op het dek, terwijl ik op mijn knieën zit.

Nadat we een paar foto’s hebben gemaakt, mag de vis terug het water in. Met enkele krachtige staartslagen neemt ze afscheid.  Ik blijf trillend achter in de boot. Ik zit van kop tot teen onder het slijm, maar het deert me niet. Ik ben erg dankbaar dat ik dit heb mogen meemaken, dit smaakt naar meer. Dit wil ik nog eens meemaken. De toekomst zal het uitwijzen.


Uniek!

Dank je Lambert.

Leon Haenen

Op zoek naar Specimen Baarzen

Door Leon Haenen

Zondagochtend acht uur was de afspraak. Om acht uur hadden we aan de trailerhelling afgesproken. Van daar uit zouden we met de boot van Mike naar de stekken varen. Ik had er enorme zin in en was me zoals altijd al de hele week op de zaterdag aan het verheugen.

Snel nog even telefonisch wormen besteld bij Fishinn in Venlo. De laatste dozen dauwwormen zouden die dag nog met DHL mijn kant uit gestuurd worden. Wat een service.

Via mijn beste vriend die in een ziekenhuis werkt aan een aantal spuiten met hele dunne injectienaalden gekomen om lucht in de wormen te spuiten. Alles lag klaar. De voorbereiding was top.

De hele week al regende het WhatsApp berichten. Wat dat betreft kunnen zowel Mike, Tim als ik er wat van. Er werden de hele week weerberichten uitgewisseld, waterstanden, vangsten van anderen, foto’s van gruwelijke baarzen en alles wat met onze verslaafd makende passie te maken heeft.

Naarmate de week vorderde werd mijn zin om op jacht naar baars te gaan steeds groter. De weersvoorspellingen voorspelden echter weinig goeds. Mij deerde het niet. Mijn moeder zei altijd: “Jeuk is erger dan pijn”. …. En geloof me…..ik had jeuk.

Elke avond was ik al bezig met voorbereidingen. De dropshotonderlijnen werden gemaakt, er werden nog snel een aantal lichte dropshotloodjes besteld en voor ik er erg in had was het al vrijdag.

Ik had me voorgenomen slechts een tas met materiaal en één hengel mee te nemen. Weinig keuze stress, gewoonweg een spinhengel, meer niet.

]Ik ben erg in mijn nopjes met de nieuwe serie roofvishengels van Korum. Ik heb ze in verschillende uitvoeringen in gebruik.


Topwormen uit Venlo.

Op advies van Tim had ik de afgelopen keer al de Speed spin rod in de 5-20 gram uitvoering bij me. Vandaag dus weer een logische keuze. De hengel is geen echte dropshothengel, maar ontzettend geschikt voor dit werk.

Heel gevoelig, superstrak om de haak te zetten en een genot om mee te drillen. Een prachtige parabool.

Als ik vrijdagavond vanuit Amsterdam terug naar het zuiden rijd, hoor ik de weerman op de radio roepen dat we code oranje gaan krijgen vanaf vrijdagavond. We krijgen ijzel…en niet een beetje.

Ik leg de waarschuwing naast me neer en blijf mezelf stug voorhouden dat ik zaterdagochtend om kwart na zes in de auto zit richting het Oosten.

Als ik thuiskom, heb ik de jas nog in mijn handen als mijn vrouw me al tegemoet loopt met een Ipad. Ik zie direct dat ze buienradar in beeld heeft. Nogmaals krijgen mijn trommelvliezen code oranje te verwerken.

Als ik s ’avonds aan de TV zit gaan in de Bilt alle alarmbellen af. Vooral de opmerking “Als je niet de weg op hoeft, blijf dan thuis” komt hard aan. Wat een klote opmerking van die gast op TV.

Vanuit de andere kant van de bank kijkt een bedenkelijke blik mij doordringend aan. Ik pareer de aanval met de opmerking dat ik 60.000 KM per jaar rijd en dat ik heus wel zelf kan bepalen wat wel en niet goed voor me is. Ik ben verdomme bijna 50. Als het gevaarlijk is draai ik wel om.

Om half zes sta ik s ’morgens al in de oprit. Ik app mijn vrienden dat het allemaal wel meevalt. Ik voel geen gladheid. Voor de zekerheid loop ik even de straat op. Ook geen gladheid. Niks aan de hand man. Rijden!

Binnen een mum van tijd heb ik de boterhammen gesmeerd en ruikt de keuken naar verse koffie. Vlak voordat ik vertrek, appt Tim dat het bij hem in Dieren ook wel allemaal meevalt.

Vol goede moed stap ik in en rijd ik richting onze fonkelnieuwe tunnel. De autobaan is schoon er is niks aan de hand. In de tunnel dwaalt mijn gedachte heel even af richting de opmerking op TV…….ik hoor “ als je niet de weg op hoeft, blijf dan thuis”……………………… “ als je niet de weg op hoeft, blijf dan thuis”………………………

Geloof het of niet. Op het moment dat ik de tunnel uit rijd kom ik in een andere wereld terecht. Het regent en sneeuwt tegelijkertijd. Niet hard, maar het ziet er niet uit.

Zoals gebruikelijk trek ik op richting de gemiddelde autobaansnelheid, maar dan gaat het direct mis. Mijn auto glijdt van achteren onder me uit en ik beland in een vreemde glijpartij midden op de autobaan.

Het duurt maar een seconde, maar het is genoeg om en liter adrenaline in mijn bloed te spuiten. Alle haren staan overeind. Ik schrik met te pletter. Uit het niets krijg ik weer grip en kan ik weer sturen.

Nog geen kilometer verder is het eerste tankstation. Ik besluit even van de weg af te gaan en de mannen te appen. Ik ga niet rijden, ik draai om. Code oranje was toch terecht.

Het voelt vreselijk dat ik nu terug moet rijden en mijn vrouw gelijk moet geven. Maar ik ga haar wel gelijk geven. Ze zal wel blij zijn dat ik het heb ingezien.

Later die dag krijg ik het bericht dat Tim en Mike 22 baarzen hebben gevangen uit de boot met shad en wormen. ….hoeveel? …..ja 22 stuks. Allemaal veertig plus baarzen.

Ik gun het mijn vrienden natuurlijk enorm, maar de domper hakt er wel flink in. Ik werk de rest van de dag op kantoor. Toch veel voldoening van gehad, dat vind ik maandag allemaal, dat levert tijd op en dat is ook lekker.


Een filmwaardige setting …een Krimi welteverstaan.

De week erna kan Mike niet. Als een volleerde junk vraag ik Tim of we dan vanaf de kant kunnen gaan vissen op baars. Ik heb wel zin in een dagje feederen vanaf de oever.

Gelukkig vind hij dat ook een tof idee en we spreken af dat ik de week erna terugkom om met wormen te gaan vissen. Ik neem enkel een visstoel mee en de wormen. Tim neemt de volledige feederset mee.

Of het zo moet zijn, voorspelt de weerman wederom slecht weer. Koud weer, het gaat vriezen, hard vriezen. Tevens komt er ook alweer een pakje sneeuw naar beneden. Het gaat me niet tegenhouden.

Zodra ik doorkrijg dat de wegen goed begaanbaar zijn, staat de afspraak definitief. Voor dag en dauw zit ik in de auto om de reis richting Nijmegen te beginnen, ik heb er zin in.

Het is lang geleden dat ik met het materiaal van iemand anders ben gaan vissen. Ik heb de hengels echter niet die Tim hiervoor gebruikt en ik had eigenlijk ook niet echt iets anders dat geschikt is.

Tim heeft al van te voren aangegeven dat alle aanbeten voor mij zijn. Ik mag ze ‘allemaal’ vangen.

Dat het vandaag taaier wordt dan afgelopen week, dat is wel zeker. De vis reageert vaak heel fel op een weersverandering van dit kaliber.

Als ik aan het water aankom waar we gaan vissen, dan lijkt het wel of ik op de filmset terecht ben gekomen van een Duitse krimi.

Maar dan de besneeuwde uitvoering. Derrick kan elk moment in beeld lopen. Een oude verroeste scheepswerf, zo ziet het eruit. Een soort van drijvende werkplaats, met allemaal pijlers en heel veel metalen bakken en platen op de oever.


De nieuwe Korum Feeder molen in de 3000 uitvoering is ook voor deze klus perfect geschikt.

Als we de hengels geïnstalleerd hebben, starten we eerst met de voorbereidingen voor onze visdag. We gaan eerst op zoek naar een halve emmer ‘molshoop’.

We gaan eenvoudige natte donkere aarde gebruiken om de worm in de voerkorf naar de stek te brengen. Zorgvuldig wordt de leem eerst gezeefd. Daarna gaan we de wormen uitwassen.

Hiervoor gebruiken we de zogenaamde “Monster pelletwetter” van Preston Innovations. Het is een product uit de witvisserij dat uitermate geschikt is voor het wegspoelen van de leem die aan de wormen kleeft.


De Monster Pellet wetter, niet alleen geschikt voor witvisserij.

Daarna worden de wormen geknipt. De geknipte wormen gaan in de voerkorf. Aan beide uiteinden van de voerkorf wordt dan leem toegevoegd om ervoor te zorgen dat de wormen in de korf blijven tot op de bodem van de plas.

Voor alle barbeelvissers onder ons….die pelletwetter is ideaal om je pellets heel even te weken in het bijgeleverde bakje.

Je haalt het gaasbakje eenvoudigweg uit de plastic bak en meteen zijn al je pellets weer uit het water. Laten uitlekken en klaar voor gebruik. Een top product met vele toepassingsmogelijkheden.

De eerste twee uren van onze sessie staan vooral in het teken van wormen ‘brengen’. Tim heeft er alle vertrouwen in dat de baarzen er zwemmen. Ik inmiddels ook.

Ik heb de filmbeelden die gemaakt zijn in samenwerking met hengelsportblad Beet inmiddels enkele tientallen keren bekeken.

Het weer en vooral de weersverandering speelt ons vandaag echter parten. Het gaat niet gemakkelijk worden.


Schoongespoelde wormen klaar voor gebruik.

Onze wachttijd wordt die ochtend al snel heel erg verzacht als we bezoek krijgen van Jacques Ter Laak. Hij trakteert ons beiden op een Mc Donalds ontbijt. Een geweldige verrassing.

Met veel smaak verorberen we het broodje spek en ei en de heerlijke koffie. De croissants maken het ontbijt helemaal af……wat een traktatie.

Jacques blijft tot in de middag bij ons zitten. Een heerlijke gast waarmee we alle twee heel goed door deur kunnen. Helaas kunnen we Jacques niet trakteren op een baars. Tot een uur of een vangen we helemaal niks. Behoudens een heel klein tikje.

Keer op keer monteren we een verse worm die als pop-up presenteren door deze te injecteren met lucht. Elke keer testen we voor ons in het ondiepe of de worm naar tevredenheid van de grond komt.


Gezeefde molshoop dient als basis in de voerkorf, een topcombinatie met de wormen.

Uiteindelijk krijgen we dan toch een aanbeet. Geen zielige tik, maar een aanbeet die eigenlijk niet te missen is. Ik pak de hengel en zet de haak. Raak! Het stevige mokkende gedrag van de baars voelt heerlijk aan.

Ik ben zo ongelofelijk blij dat ik er toch een heb weten te strikken. Geweldig. Maar dan tijdens de dril, zwemt de vis zich vast. Om een of andere reden hang ik opeens muurvast.

Als ervaringsdeskundige grist Tim de hengel uit mijn handen. Hij loopt illegaal een steiger op en probeert de vis via de zijkant los te krijgen. Met de handen op mijn hoofd sta ik er een beetje gedesillusioneerd naar te kijken. Het lukt hem ook niet.

Ik vraag de hengel terug en probeer het zelf ook nog eens. Dan opeens schiet de vis los en heb ik weer contact. De baars hangt er nog aan. Gelukkig. Niet veel later schuift het landingsnet onder de gestreepte rover.

Onze handen slaan in elkaar om de overwinning te vieren. Zelden was ik zo blij met 1 vis. Mijn eerste baars in de sneeuw.


Soms is er niet meer nodig dan een enkele vis.

Nadat we een paar overwinningsplaten geschoten hebben met onze zwaarverdiende trofee zet ik de vis terug in het kraakheldere water.

In dit geval doet afscheid nemen geen pijn. Met halfbevroren handen kijk ik de vis na. Ik kan de baars volgen tot een meter of twee zeker. Een prachtig gezicht.

Een heerlijke manier om afscheid te nemen.

Nog geen tien minuten later krijg ik een tweede aanbeet waarvan je zou zeggen, die kun je niet missen. Toch sla ik vakkundig een gat in de lucht.

Wellicht een te hebberige reactie op een harde aanbeet. Het maakt niet uit. Ik ben tevreden.  Wat een fantastische dag heeft mijn maat me bezorgd.


Nog een foto, omdat ie zo mooi is.

Met gloeiende wangen rijd ik terug naar het zuiden. Ik kan er weer tegen. Wat een fantastische dag was dit.

Leon Haenen